Arie de haan

July 5, 2017

Al snel nadat wij op Domaine Les Gonies neerstreken begonnen we met kippen.

Het waren onze eerste boerderijdieren. We gingen naar een plaatselijke markt en kochten 5 kuikens. We wilden eieren dus geen hanen. Maar het verschil was voor ons nog niet te zien. We moesten dus vertrouwen op de vakkundigheid van de verkoper en deze beloofde ons dat het 5 hennetjes waren.

 

In een gedeelte van de schuur wilden we het kippenhok inrichten. De kuikens liepen los in de buurt, terwijl wij de oude troep die er lag (onze vorige eigenaar had er een handje van om overal afvalbergjes te hebben gemaakt) aan het opruimen waren. Op een goed moment hoorden we een hoop gefladder en gepiep. Een seconde later was het ook weer voorbij. Ik keek naar buiten, de kuikens liepen naast de schuur, met lange nekken keken ze verschikt om zich heen. En …. het waren er nog maar 4.

 

Dit moet de Havik zijn geweest. Ik zie ze nog steeds zo nu en dan langskomen. Vlak over de bomentoppen komt hij aangevlogen, zakt dan tot een meter boven het gras en zo komt de sluipmoordenaar het boerenerf op. Op zoek naar die onoplettende vogel, het konijn of in dit geval een kuiken. Om na zijn greep in de zelfde snelheid te verdwijnen alsof er niets gebeurd is. Enkele veren als stille getuigen achterlatend.  

 

Nadat we de rotzooi hadden afgevoerd naar de afvalstort en wat oud hooi dat we in de grote schuur vonden op de grond hadden gelegd, deden we de overgebleven kuikens in het hok. We hielden ze de eerste weken binnen. Pas toen het gele donsje verdwenen was en ze veren kregen, deden we ze overdag naar buiten. Ze wisten s ‘avonds het nachthok en het voer wat we er in gooiden goed te vinden. Of eigenlijk andersom, we gooiden het voer op de grond, de kippen kwamen hier op af en we deden snel het hok dicht. Na een tijdje hadden ze het spelletje door en stonden ze al klaar voordat we het voer gooiden.

 

Tegen die tijd zagen we ook dat er bij drie van de vier kuikens zich een kammetje op de kop begon te ontwikkelen. Was dit het soort of hadden we te maken met haantjes? Angstvallig hield ik de staartveren in de gaten die begonnen te groeien. Na een paar weken zagen we duidelijk de dunne lange kromme staartveer die kenmerkend is voor een haan. Jawel, drie hanen en één kip.

 

Toen ze zes maanden waren begonnen de hanen te kraaien. Eerst nog met een schorre keel, maar steeds vaker en steeds duidelijker. Overigens was dit niet het ergste. De overgebleven kip kreeg het zwaar te verduren met die drie. Het liep de spuigaten uit. Ze ontliep de hanen en foerageerde aan de andere kant van ons domein, daardoor kreeg ze de naam Remy (van Alleen op de wereld). Maar soms kwam ze haar plaaggeesten tegen wat dan uitmondde in hetzelfde ritueel. De drie hanen die achter de kip aanjoegen en de kip die beschutting zocht bij ons of de gasten. Op een avond sprong de bange kip bij mensen op tafel in het restaurant om de drie Horny Henkies te ontvluchten.

 

Er moest iets gebeuren en mijn vader die van oorsprong van een boerderij kwam wist daar wel raad mee. We kozen de sterkste en dominantste haan uit voor het nageslacht en de andere twee werden geslacht.

Nu hadden we dus een kippenhok met één haan, maar zonder kippen. Remy sliep al weken ergens in een boom verstopt en moest niets hebben van onze Arie de haan. We hebben hem prompt ook maar een naam gegeven.

 

Een week later kochten we drie volwassen kippen op de markt, dan konden we ook niet belazerd worden. Arie had z’n dames, waar hij zeer mee in z’n nopjes was. De hele middag en avond heeft hij gekukeld en bij zonsopgang kukelde hij nog. Toen het kippenhok geopend werd kwam de macho-man met z’n harem naar buiten geparadeerd. Hij hield ze nauwlettend in de gaten. Dreef ze bij elkaar en bleef ze bewaken. Maar omdat hij de hele nacht druk was geweest met kukelen en wat al niet meer…. kwam meneer slaap te kort.  En zo zag je hem soms in slaap sukkelen, de dames uit het oog verliezen, wakker schrikken en haastig de kippen weer op zoeken, bewaken en dan verslapte hij weer, viel in slaap en zo ging het de hele dag voort.

 

Na enkele dagen hadden we eindelijk onze eerste eitjes, want daar was het ons uiteindelijk om begonnen. Maar als wij in het kippenhok kwamen of te dicht bij Arie en z’n harem dan merkten we dat Arie uitvallen naar ons deed. En die werden steeds agressiever. Toen in het voorjaar onze eerste gasten arriveerden werd Arie steeds brutaler. Vooral als de gasten lekker buiten zaten te ontbijten. Om rustig te kunnen eten  gooiden de mensen kruimels op de grond, ver genoeg weg van hun tafel.

 

Arie had de strategie snel door en wist dat als hij aanviel de gasten snel brood gingen gooien. En zo werd het een onhoudbare situatie. Juist toen vrienden en familie op bezoek waren, was terreur Arie op z’n gemeenst.

We hielden hem angstvallig in de gaten en waar nodig liep men wel een ommetje. Toen een kind uit het niets ook een keer werd aangevallen was de maat vol. Die avond werd onder het genot van meerdere biertjes het plan gesmeed, Arie moest morgen hemelen. Maar ja, mijn vader was al weer thuis en Mirella werkte destijds overdag elders in een restaurant. Niemand van het gezelschap had ooit een kip geslacht, maar ze beloofden me te helpen vangen EN met het bloedige werk te helpen.

 

Die ochtend was er een hoop tumult in het kippenhok, maar na een korte jacht met vier kerels en één haan op 12 m2 hadden we Arie in z’n kladden gegrepen. Mijn vader had gezegd: “op het hakblok en tjop koppie er af”. Bij het hakblok aangekomen was ik alleen met Arie, iedereen was hem gevlogen. Alleen op een afstand stond Hans afwachtend te kijken. “Jullie zouden me toch helpen?”, zei ik. “Ja, nou euh” was Hans z’n antwoord. Alleen kon ik het niet, hij moest helpen vasthouden. Uiteindelijk op afstand met één gestrekte arm en een peinzend afgewend gezicht hield hij het achterste gedeelte van de haan vast. Met m’n linkerhand hield ik Arie’s voorkant en de bijl in de rechter en kort daarna zei de bijl :Tjop!

 

Die avond gingen we Mirella ophalen van haar werkt, ze had het druk gehad en vertelde voluit over wat ze allemaal had mee gemaakt. Het werken in de keuken van een restaurant in Frankrijk is natuurlijk heel anders als dat wat we gewend waren in Nederland. Toen we bijna thuis waren en de oprit op reden vroeg Mirella: “En hoe is het hier geweest?” Waarop haar broer reageerde: “Tja, beetje een grafstemming, hè.” Toen pas herinnerde ze zich wat we zouden doen die dag.

 

Een paar dagen daarna aten we Coq au vin met wat gekochte kip en onze Arie er tussen. Door z’n drukke leven had hij niet veel vlees kunnen kweken.

Het vlees was heerlijk met een paar taaie stukjes er door heen.

Na het eten zongen we gezamenlijk onder het genot van een digistiefje:

Wie, o wie, o wie, heeft Arie opgegeten.

Wie, o wie, o wie, had Arie op z’n bord.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Recente berichten

July 5, 2017

July 5, 2017

May 18, 2017

Please reload

Archief
Please reload

Volg ons
  • Facebook Basic Square

Ton & Mirella Kodden

Domaine Les Gonies

46700 Mauroux

France

© 2023 by SEA B&B.

  • w-facebook

Follow Us: