De kerkuil

May 18, 2017

 

Toen we in Frankrijk op ons domein aankwamen, hadden we al een bewoner.

Al wisten we dit niet.

 

De eerste kennismaking daarmee was een keer 's nachts. Om een uur of 3 schrokken we wakker door een krijs die door merg en been ging. Het geluid kwam van buiten waar de volle maan alles mysterieus verlichtte. Een witte schim trok langs het raam en wederom die verschrikkelijke krijs alsof er een kind vermoord werd. Als we 300 jaar eerder geleefd hadden dan waren we er zeker van geweest dat ons huis behekst zou zijn en spoken 's nachts ronddwaalden.

 

Maar anno 2000 nuchter als we zijn,  zochten we naar een logischere reden. Dit moet de kerkuil zijn, wit van onder tijdens de vlucht wat de witte schim verklaart en het krijsen om z’n territorium af te bakenen. Opgelucht sliepen we verder.

 

Een paar weken later had ik mijn eerste ontmoeting met de uil gedurende de dag. Hij of zij bleek overdag in de achterste schuur op ons terrein te wachten tot het nacht werd. Ik liet hem daar en stoorde hem niet. Als ik toch in de schuur moest wezen deed ik dit stilletjes en dan bleef hij zitten waar die zat. Tot een dag dat ik rond schemer in de schuur moest zijn. Hij was juist bezig om de schuur te verlaten en vloog richting een kapot raam om naar buiten te vliegen toen ik binnen kwam. Geschrokken vloog hij rondjes en vloog met een klap tegen een raam dat niet kapot was en bleef verdoofd zitten.

 

Ik ging op de grond zitten en liet hem bijkomen van de klap. Hij vloog weer op maakte een grote boog, vloog richting de deur die ik open gelaten had om me op nog geen 2 meter te passeren en keek me met z’n grote indringende ogen aan. Sloeg zijn vleugels in om door de deuropening te vliegen, want deze was duidelijk kleiner dan hij en weg was ie.

 

Toen viel me pas op wat er zo mysterieus is aan deze vogel. Het was doodstil die avond, geen regen, geen wind en in de schuur was niets dat een geluid maakte. Ook de uil had geen geluid gemaakt in het voorbij vliegen. Een mug zou je op nog geen 2 meter kunnen horen op die stille avond, maar deze vogel met een spanwijdte van 1,20m of meer hoorde ik niet. Alsof je naar een film zit te kijken met het geluid uit.

 

Kerkuilen hebben donsveren in de vleugels, die al het geluid absorberen die de werveling van de vleugels veroorzaken. Buiten dit en een fantastisch gezichtsvermogen hebben ze ook een zeer goed gehoor. Dit maakte ik mee een aantal jaren geleden.

 

De buurman en wij hadden zoals elk voorjaar weer problemen met een vos die sinds een paar weken bij ons kippen jatte en bij de buurman eenden. Ik wachtte de vos op met m’n jachtgeweer op een plek waarvan ik vermoede dat hij langs zou komen.

Ik zat aan de bosrand en had uitzicht over het weiland met een bos aan de andere kant van de kleine vallei. Toen het schemer werd vlogen er twee uilen over de velden op zoek naar muizen. Ze vlogen van links naar rechts heen en weer. Ik zat daar als een mummie zo stil mogelijk om niets te verstoren en om de vos niet te verjagen, mocht die eventueel langskomen. Maar die kwam natuurlijk niet.

 

Na een paar uur moest ik me toch iets gaan verzitten, want mij linker been begon te slapen. Ik schoof voorzichtig over mijn stoel en verzette één voet misschien 2 cm wat een ritseling in de dorre bladeren veroorzaakte.

 

De uil die zeker op 100 meter voorbij vloog maakte een hoek van 90 graden en vloog recht op mij af. Op 3 meter voor mij bleef hij stil in de lucht hangen zoals je een valk ook wel eens ziet bidden met klapperende vleugels. Ik zat aan de grond genageld en met open mond verstijfd toe te kijken hoe deze magnifieke vogel stil hield en op mijn voeten keek op zoek naar het beestje dat net bewogen had. Ik voelde de wind van de vleugels in m’n gezicht maar wederom hoorde ik niets. De verhoudingen tussen het lijf en de vleugels leken buiten proporties, zo groot waren de vleugels. Ook zijn klauwen leken veel groter dan ik dacht en klaar om te grijpen. Als een spook bekeek hij de grond.

 

Na een poosje werd ik toch wat zenuwachtig. Stel hij grijpt op iets dat hij denkt dat een muis is,  en dat is in mijn gezicht? Ik besloot om mijn armen te bewegen zodat hij door had dat deze muis te groot voor hem was. Toen ik dit deed maakte hij rechtsomkeer en op dat moment hoorde ik een lichte fladder. Daarna was het weer stil. Een gedenkwaardige ontmoeting met deze fee van de nacht.

 

En die vos, tja … het duurde maanden voor ik die eindelijk te grazen heb kunnen nemen. In die tussentijd had hij bij de buurman (een eendenfokker) behoorlijk huis gehouden. Wij konden ons kippenhok goed afsluiten, maar met een paar duizend eenden is er altijd wel een gaatje in de omheining waar een vos raad mee weet.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Recente berichten

July 5, 2017

July 5, 2017

May 18, 2017

Please reload

Archief
Please reload

Volg ons
  • Facebook Basic Square

Ton & Mirella Kodden

Domaine Les Gonies

46700 Mauroux

France

© 2023 by SEA B&B.

  • w-facebook

Follow Us: